Autor Witryny/Website by: Leszek Zdrach, Autor fotografii/Photographs by: Leszek Zdrach, Kontakt/Contact: leszekzdrach@gmail.com
Rodzinna Turystyka Aktywna -  Zdrach - Turystyczny Przewodnik po Polsce i nie tylko



Batalionowy Rejon Umocniony nr 4 w Ustce (BRU 4) Foto Galeria

Batalionowy Rejon Umocniony nr 4 w Ustce (BRU 4) Batalionowy Rejon Umocniony nr 4 w Ustce (BRU 4) Batalionowy Rejon Umocniony nr 4 w Ustce (BRU 4)
Batalionowy Rejon Umocniony nr 4 w ustce (BRU nr4)
Odwiedzone przeze mnie obiekty to budowle znajdujące się na zachód od portu wzdłuż ulicy Westerplatte. W skład
batalionowego rejonu umocnionego nr 4 (BRU 4) w ustce wchodziło około 100 obiektów. Obiekty te to głównie stanowiska
karabinów maszynowych, dział i moździerzy. W żelbetonowym gąszczu znajdują się również punkty medyczne, kryjówki dla
sprzętu i ludzi, batalionowe i kompanijne punkty amunicyjne, stanowiska obserwacyjne i stanowiska dowodzenia.
Autor:zdrach

Polecam książkę "Twierdza Ustka - bunkry i ciekawostki militarne" Marcin Baranowski wydawnictwo Rewa znajdziemy tam
lokalizacje
GPS obiektów w Ustce.

Utrzymujące się napięcie w sytuacji międzynarodowej, zimna wojna i wojna w Korei
oraz wzrost liczby prób z bronią jądrową spowodowały, że w przeciągu trzech lat zbudowano dziewięć batalionowych i sześć
kompanijnych rejonów umocnionych. Oprócz budowy i rozbudowy oraz przygotowań do obrony BRU i KRU, brygady
przeciwdesantowe wyznaczały część żołnierzy do ich ochrony.

20 maja 1952 r. (w dyrektywie 00064/oper.) minister obrony narodowej zarządził wzmocnienie niektórych odcinków wybrzeża
morskiego systemem fortyfikacji polowych i przygotowanie ich do obrony przeciwdesantowej. Umocnienia te, zgodnie z decyzją
ministra, miały być budowane w następujących rejonach wybrzeża: wejście do portu gdańskiego (Westerplatte), Półwysep
Helski, wejście do Zatoki Szczecińskiej, w okolicach Dziwnowa i Świnoujścia oraz przy wszystkich stanowiskach ogniowych
baterii artylerii stałej MW. Batalionowe rejony umocnione (BRU) miały być zbudowane na odcinkach wybrzeża: Dąbek- Łeba,
jezioro (jez.) Gardno - jez. Wicko, jez. Kopań - jez. Bukowo, jez. Jamno - jez.Resko, Mrzeżyno - Dziwnów, Dziwnów - Świnoujście.
Rozpoznanie tych rejonów oraz przygotowanie planów wykonania i odpowiedniego urządzenia umocnień należało do
obowiązków Dowództwa OW II i podległych mu brygad przeciwdesantowych. Szefostwo Wojsk Inżynieryjnych WP otrzymało
zadanie przygotowania jednego typowego BRU, który miał stanowić podstawę do przeprowadzenia pozostałych prac. Wszelkie
prace związane z budową umocnień zostały objęte ścisłą tajemnicą wojskową.
Kolejność prac fortyfikacyjnych na wybrzeżu i ich organizację regulowało zarządzenie Szefa SG WP        (nr 000121/oper. z
dn.4.10.1952 r.). W pierwszej kolejności przystąpiono do budowy BRU nr 2 na Helu, które miało stanowić wzór dla pozostałych.
W 1953 r. zamierzano zbudować również BRU nr 1 w rejonie Westerplatte, BRU nr 4 w rejonie Ustki, BRU nr 8 na zachód od
Kołobrzegu i BRU nr 11 w rejonie Świnoujścia. Następne miały być budowane w 1954 r.: BRU nr 7 - na wschód od Kołobrzegu,
BRU nr 5 - na wschód od Darłówka, BRU nr 10 - w rejonie na wschód od Międzyzdrojów, BRU nr 3 - w rejonie Białogóry, BRU nr
6 - w rejonie Ustronia Morskiego i BRU nr 9 - w rejonie Dźwirzyna. Wszystkie BRU miały posiadać szerokość 2-2,5 km i
odpowiednią, uzależnioną od terenu głębokość. Ochronę i konserwację zbudowanych obiektów miały zapewniać jednostki OW
II, MW i Wojsk Ochrony Pogranicza (WOP), w zależności od ich dyslokacji.

W skład BRU wchodziły:
·
Stanowiska dowodzenia
(SD) dowódcy batalionu, kompanii (główne i zapasowe) - do prowadzenia obserwacji i
kierowania walką
·
Punkty obserwacyjne
(PO) dowódcy batalionu, kompanii, plutonu - do prowadzenia obserwacji na przednim skraju były
wykonane z 3 cylindrów żelbetowych, z których jeden ustawiony w pozycji stojącej, w górnej części miał żelbetową
kopułę, a w niej pięć otworów obserwacyjnych. Drugi cylinder ułożony był poziomo na osi wejścia do cylindra stojącego,
tworząc przedsionek schronu. Ostatni - ułożony poziomo, stanowił właściwy schron.
·
Batalionowe punkty medyczne
(BPM) - były to schrony do udzielania pomocy rannym
·
Batalionowe i kompanijne punkty amunicyjne
(BPA) - do magazynowania amunicji
·
Schrony dla ludzi
·
Stanowiska ogniowe
(główne i zapasowe) dla czołgów, moździerzy, dział, środków przeciwlotniczych, broni strzeleckiej, z
których prowadzono ogień do środków pływających lekkich i piechoty, kutrów, barek i samolotów, ostrzeliwano
przeszkody przeciwpancerne oraz osłaniano skrzydła i zabezpieczano styki z sąsiadami pododdziałów broniących się w
batalionowym rejonie umocnionym.
·
Rowy łączące
poszczególne pododdziały batalionu.
·
Rowy strzeleckie
zajmowały dużą część każdego BRU i KRU
kopano je na głębokość 1,5 m, po bokach były obłożone
płytami żelbetowymi lub żerdziami. W rowach strzeleckich były wykonane odkryte SO dla jednego lub dwóch strzelców,
zakryte SO dla pojedynczego strzelca , mijanki, gniazda rannych, lekkie schrony przedpiersiowe dla 2-3 i 4-6 żołnierzy
(rozmieszczone były w odległościach 80-100 m). Schrony były zbudowane z cylindrów żelbetowych lub elementów z
blachy falistej. W odległości co 10 m rów strzelecki był przykryty płytami żelbetowymi na odcinkach długości 10-15 m, SO
dla ckm i rkm były zbudowane z cylindrów żelbetowych lub kopuł żelbetowych. SO dla dział i moździerzy budowane były z
płyt żelbetowych i składały się z działobitni, 2 schronów i nisz amunicyjnych.
·
Przeszkody
przeciwpancerne były wykonane z kozłów żelbetowych ułożonych w trzech rzędach, przeciw piechocie
układano trzyrzędową sieć kolczastą.
Większość schronów wykonywanych jako schrony przedpiersiowe zabezpieczała tylko przed odłamkami i pociskami małego
kalibru. Jedynie schrony dowódców batalionów były wzmacniane i uodparniały obiekt od lekkich i średnich pocisków
artyleryjskich. Do budowy SD i SO używano gotowych cylindrów żelbetowych, kopuł żelbetowych, płyt dostawczych,
gotowych strzelnic, żelbetowych płyt, kozłów, metalowych jeży, słupków oraz innych materiałów fortyfikacyjnych takich jak
cement portlandzki, surowiec tartaczny, drut, żerdzie, stal zbrojeniowa, drut kolczasty, itp.

Źródło: Polska Marynarka Wojenna Po II Wojnie Światowej, Ppłk Andrzej Polak  Artyleria Nadbrzeżna i Rozbudowa
Fortyfikacyjna w Strukturze Obrony Wybrzeża

Batalionowy Rejon Umocniony nr 4 w Ustce (BRU 4)


Pokaż Militaria na większej mapie